Reklama

Piszę o tym, na czym się znam, a Przemyśl znam od podszewki!

A A A
Z Magdaleną Skubisz, pisarką, wokalistką jazzową, rozmawia Aneta Gieroń

Dodano: 15-12-2019

Magdalena Skubisz. Fot. Tadeusz Poźniak. Fotografie wykonane w Cafepub Niezła Sztuka w Rzeszowie

Magdalena Skubisz. Fot. Tadeusz Poźniak. Fotografie wykonane w Cafepub Niezła Sztuka w Rzeszowie

Aneta Gieroń: Jesteś świetnie śpiewającą wokalistką jazzową, docenianą nauczycielką głosu, ale z równie dużą czułością jak do muzyki podchodzisz też do słowa. Napisałaś 4 książki, a to dopiero początek. Skąd w Twoim życiu pisanie?
 
Magdalena Skubisz: Pisać zaczęłam w liceum, zmotywowana przez wspaniałą polonistkę, Dorotę Kostelecką. Na początku nikt w klasie jej nie lubił, bo była wymagająca, przemądrzała, złośliwa i kompletnie nieczuła na podlizywanie się. Ale okazała się świetnym fachowcem i szybko ją pokochaliśmy. Założyła szkolny kabaret, zabierała klasę do teatru, robiła happeningi i inne zwariowane rzeczy. Mnie zmusiła do pisania kabaretowych tekstów, a potem namówiła na indywidualne lekcje języka polskiego (wiązało się to z czytaniem ogromnej ilości dodatkowych lektur i pisaniem wypracowań), argumentując, że zdolności trzeba rozwijać, a nie zaniedbywać. I w momencie, kiedy wszystko wskazywało na to, że zostanę najwybitniejszym talentem pisarskim przed osiemnastką, zrobiłam największą głupotę w życiu, czyli… zmieniłam liceum. Wybrałam tak zwaną szkołę z tradycjami i tam trafiłam pod skrzydła polonistki mającej zupełnie inny stosunek do nauczania i mojego „talentu”. Pisałam coraz mniej, często ograniczając się wyłącznie do robienia notatek (koniecznie ładnym pismem, bo ocena z zeszytu liczyła się do średniej). Zbliżała się matura, a ja, pozbawiona dobroczynnego wpływu profesor Kosteleckiej, zaczęłam wątpić w swoje umiejętności i ostatecznie zakończyłam edukację z trójką z języka polskiego. Wiedziałam, że z taką oceną nie dostanę się na filologię polską, więc wybrałam wokalistykę jazzowo-estradową na Akademii Muzycznej w Katowicach. Pojechałam bez przygotowania - prawdę mówiąc chciałam się sprawdzić, a do egzaminu podejść w następnym roku, jednak, o dziwo, zdałam całkiem dobrze. Studia i podjęta w międzyczasie praca w Klubie Garnizonowym w Jarosławiu, pochłonęły mnie całkowicie. Pisanie zarzuciłam na kilka lat, aż do momentu, kiedy trzeba było sklecić pracę magisterską pt. „Jeremi Przybora, Jerzy Wasowski – twórcy evergreenów”. Napisałam pracę w dwa tygodnie, jednak wstęp do niej wciąż brzmiał mi za mało poważnie, więc oczywiście pobiegłam do pani profesor Kosteleckiej po pomoc. Wstęp powstał od nowa, a na temat mojej pracy usłyszałam: „Merytorycznie to jest dno, ale bardzo przyjemnie się czyta. Powinnaś wreszcie napisać książkę”. Pracę oceniono na piątkę, a zaraz po obronie zabrałam się za pisanie „LO Story”.
 
Nie często się zdarza, żeby rzeczywistość okazywała się bardziej przerażająca i mroczna niż fikcja literacka, ale Twoja ostatnia książka „Master” jest tego najlepszym przykładem. Niektóre wątki wydają się jakby dosłownie cytowane z dokumentów prokuratorów, którzy od niedawna zajmują się głośną „aferą podkarpacką”, tylko że Ty napisałaś to dwa lata temu…
 
… a przeżyłam ponad dziesięć lat temu, jako wokalistka śpiewająca w różnych muzycznych składach. Świetnie pamiętam podkarpackie lokale, w których wtedy występowałam, szczególnie dwa z nich… Teraz te miejsca stanowią obiekt zainteresowania prokuratury, a wówczas wyglądały jak z innego świata: carska rewia, blichtr, luksus i towarzystwo z pierwszych stron gazet. Po raz pierwszy do jednego z tych lokali trafiłam bodajże w 2007 lub 2008 roku z jazzowym składem, potem  - już z innym bandem – grałam jakiś firmowy event. Trzeba pamiętać, że muzyka była tylko jedną z towarzyszących gościom atrakcji: robiliśmy przerwy na pokazy tańca, pirotechniki, akrobacji, sztuki barmańskiej, występy prestidigitatorów, połykaczy ognia, wszelkiego rodzaju performerów, a także na koncerty gwiazd polskiej estrady. Jednak największe wrażenie na gościach robiły tancerki z rewii. Szalenie atrakcyjne, świetne warsztatowo (jak teraz wiadomo, większość z nich ukończyła szkoły baletowe), występowały w niesamowitym show. Pamiętam ich kostiumy, strusie pióra albo bogato zdobione stroje ludowe – te ostatnie były dość specyficznie uszyte: z przodu, frontem do widza, przypominały długie suknie, a kiedy tancerki się odwracały, ukazywały nagie ciało. Zagraliśmy z dziewczynami masę wyjazdowych imprez, Sylwestrów i firmowych eventów w całej Polsce, często dzieliliśmy wspólnie garderobę (moi koledzy z zespołu byli wówczas zachwyceni).
 
 
Fot. Tadeusz Poźniak. Fotografie wykonane w Cafepub Niezła Sztuka w Rzeszowie
 
Twoja powieść jest tym bardziej porażająca, że miejsce, które opisujesz w książce i w którym wielokrotnie występowałaś, jeszcze 12 lata temu było synonimem dobrej zabawy dla elit z Podkarpacia, gdzie można było obejrzeć pokaz rewii carskiej w wykonaniu zawodowych tancerek baletowych, dla których było to tylko dodatkowe zajęcie, bo głownie zmuszano je do nierządu. Doskonale pamiętam, jak sama opisałam to miejsce, a zaraz po publikacji artykułu gazetowy prawnik przerażony kręcił głową, że bardzo to było nieroztropne, a carska rewia budzi duże podejrzenia, zwłaszcza w prawniczych kręgach. To nieprawdopodobne, ale w tamtym czasie bywały tam osoby z pierwszych stron gazet i nikt nie alarmował, że może to być mocno wątpliwe miejsce, choć symptomów, które  powinny wzbudzić czujność nie tylko organów ścigania, było tam wiele.
 
Cieszę się, że o tym wspominasz. Dla mnie to bardzo ważne, bo relacja dziennikarza dodaje wiarygodności fabularnej książce.  Sama o aferze podkarpackiej dowiedziałam się przypadkiem. Mąż oglądał program dokumentalny poruszający temat handlu ludźmi na Podkarpaciu i nagle zawołał: „Popatrz, to chyba twój hotel!” Pamiętam, że przeżyłam szok. Coś, co istniało w mojej głowie, wyłącznie jako fikcja literacka, nagle nabrało realnych kształtów. Natychmiast wysłałam e-mail do wydawnictwa, że do swojej nowej, prawie ukończonej wtedy książki chcę dołączyć wstęp. Napisałam w nim: „Tak się składa, że znam to miejsce, występowałam tam wielokrotnie jako dodatek do kotleta, homara, stand-upu, tańca na rurze i na parkiecie. Wokalistka do wynajęcia. W kapiących od złota wnętrzach, w brokatach, boa i meloniku śpiewałam dla mafiozów, polityków i skorumpowanych policjantów, którzy — wedle zawartych w reportażu informacji — za łapówki ukrywali prawdziwy charakter tego miejsca. Migawki wspomnień: piękna dziewczyna drżąca na dźwięk kroków jednego ze stałych klientów, jej rozszerzone strachem źrenice. Innej — jeszcze piękniejszej — zdarzało się publicznie płakać przy niektórych piosenkach… Przypadek? Zmęczenie? Zły dzień…? Pamiętam atmosferę prywatnych koncertów: wynajęty hotel (a raz nawet cały renesansowy zamek), ochrona, catering, panie z agencji towarzyskiej obsługujące kilku rozrywkowych panów. I ja, z kolegami z zespołu, jako umilacze konsumpcji. Dlaczego o tym piszę? Bo nieświadomie ocierałam się o ludzki dramat! Te dziewczyny, absolwentki szkół baletowych, częstokroć świetne tancerki, były zmuszane do prostytucji. Przewożone nielegalnie przez granicę, czasem ukryte w bagażnikach, odurzone alkoholem i narkotykami, na miejscu dowiadywały się, na czym ma naprawdę polegać ich praca. Że występy w carskiej rewii (którą kusili pośrednicy) są tylko przykrywką dla innej, bardziej dochodowej działalności. Miejsce, którego znakiem rozpoznawczym była właśnie carska rewia, naprawdę istnieje. Posłużyło mi jako tło do „Chałturnika”, a obecnie stanowi obiekt zainteresowania policji. Dlatego „Mastera” dedykuję tym wszystkim, którzy pracowali obok mnie, a ja — przez swoją głupotę, ślepotę i zachłyśnięcie się szpanerskim otoczeniem — nie dostrzegłam ich nieszczęścia… Przepraszam.”
 
Reklama
Aura skandalu poniekąd unosi się nad Twoimi książkami. Gdy zadebiutowałaś „LO Story”, stałaś się bohaterką sesji Rady Miasta Przemyśla, gdzie na forum publicznym chyba po raz pierwszy omawiana była literatura współczesna, a konkretnie fragmenty Twojej powieści.
 
Kiedy po raz pierwszy ukazało się „LO Story”, nauczyciele z mojego byłego liceum poczuli się urażeni i pod wpływem tej urazy wysłali do wydawcy list protestacyjny. Napisali w nim, że szargam dobre imię szkoły i dopytywali, ile mi zapłacono za  - uwaga, cytat: „kalanie własnego gniazda”. Była wychowawczyni wysłała do mnie e-maila, w którym stwierdziła, że napisałam stek bzdur, że wstydzi się znajomości ze mną i jeszcze parę innych, miłych rzeczy. Potem okazało się, że podpadłam komuś ze Związku Zawodowego Nauczycieli i rzeczywiście skutek był tego taki, że moją książkę omawiano na zebraniu Rady Miasta (swoją drogą,  zaszczyt – chyba żadnej innej książce przemyskiego autora to się wcześniej nie udało). Oczywiście „zareklamowano” „LO Story” jako przykład zakłamanej literatury, która daje złe świadectwo miastu, pedagogom i młodzieży. Całe szczęście ten lokalny skandal przygasł z czasem. Teraz jedyne objawy społecznego ostracyzmu wyglądają w ten sposób, że część byłych nauczycieli nie odpowiada na moje „dzień dobry”. Ale ponieważ rzadko bywam w Przemyślu, nie jest to specjalnie uciążliwe.
 
Zgadzasz się z opinią, że po każdej premierze wydawniczej ktoś się na Ciebie obraża. Po „LO Story” nauczyciele z Twojego dawnego liceum. Publikacja „Dżus&dżin” miała przynieść niezadowolenie samych mieszkańców Przemyśla, zaś „Chałturnik” ochłodzić twoje przyjaźnie z kolegami-muzykami.
 
Po „Dżusie” dotarły do mnie sygnały, że opisuję Przemyśl jako miasto przemytników, ale były to wyłącznie pojedyncze głosy. Natomiast jeśli chodzi o reakcję muzycznego środowiska po „Chałturniku”, to absolutnie nie, nikt się nie obraził. Wręcz przeciwnie – książkę uznano za relację z „pola walki”, bo wszystkie opisane w niej sytuacje są autentyczne i pochodzą z doświadczeń własnych, bądź doświadczeń moich znajomych. Generalnie, muzycy mają do swojej pracy zdrowy, pełen humoru dystans. Miałam okazję przekonać się o tym podczas spotkań autorskich promujących „Chałturnika”; koledzy i koleżanki na wyścigi dzielili się anegdotami, najczęstszą reakcją był okrzyk: „A szkoda, że nie napisałaś, jak…” – i tu następowała relacja jakiegoś pamiętnego incydentu z chałtury. Branżowymi anegdotami dzielił się także Jerzy Dynia – legenda rzeszowskiej sceny muzycznej. Według niego, opisy zachowań nietrzeźwej publiczności podczas chałtur to materiał na poważną pracę z socjologii. Zgadzam się z tym stwierdzeniem w stu procentach. Muzyk ma sporo czasu na obserwację, a ze sceny wszystko lepiej widać.

„Master” jest nieprawdopodobnie publicystyczną książką, zdaje się aż krzyczeć, czy mamy odwagę mówić „nie” złu, które nas otacza, zwłaszcza wtedy, kiedy w mafijne procedery zamieszani są szefowie CBŚ i CBA…
 
Powiem szczerze, na samo wspomnienie niektórych imprez przeszywa mnie dreszcz. Wyobraź sobie prywatny event w wynajętym na tę okoliczność zamku. Cała budowla zamknięta, a my, muzycy, przed wejściem zostajemy dokładnie przeszukani, ochrona sprawdza nam nawet futerały na instrumenty. Na miejscu czeka już kilka pań (jak się później okazuje – pań do towarzystwa), potem zjawia się bus z pięcioma postawnymi panami. Gramy w ogromnej, narożnej sali, do której nikt nie ma wstępu – panowie i panie bawią się w loży obok, my prawdopodobnie stanowimy tło akustyczne, które ma zagłuszać rozmaite odgłosy. Po północy jedna z pań wchodzi do „naszej” sali i prosi o zadedykowanie piosenki. Siada na wprost mnie. Zaczynam śpiewać i nagle zauważam, że dziewczyna płacze, łzy lecą jej po policzkach, cała się trzęsie. Po skończonym utworze, wstaje i zarzuca mi ręce na szyję. Nie wiem, co powiedzieć, w końcu pytam, czy aż tak źle śpiewam, że się rozpłakała, a ona na to: „To była najlepsza rzecz, jaką przeżyłam”.  Potem rozlega się wołanie jednego z klientów, dziewczyna wyciera twarz i szybko wybiega.
 
Drugie wspomnienie to Sylwester w jednym z hoteli w Krynicy. My i tancerki z carskiej rewii. Nowy Rok 2007 albo 2008, siedzimy na zapleczu przy wspólnym stole, wznosimy toast, składamy sobie życzenia – nagle do garderoby wchodzi jakiś mężczyzna. Tancerki zajęte rozmową zauważają go dopiero po chwili; jedna z dziewczyn momentalnie kuli się, jakby facet miał ją uderzyć, druga prawie spada pod stół. Ich przerażenie jest tak oczywiste, że wszyscy milkniemy, zapada totalna cisza. Mężczyzna zauważa naszą konsternację, gromi dziewczyny wzrokiem, mówi coś, żeby rozładować atmosferę. Dziewczynom na twarz wypływa sztuczny uśmiech, po chwili pospiesznie zrywają się od stołu i wracają do pracy. Nazajutrz, w drodze powrotnej, wraz z kolegami długo wspominamy to wydarzenie. „Jakby tu były z własnej woli, to by się tak nie bały. Zobaczycie, że z tego wyjdzie gruba afera” – spuentował wtedy nasz perkusista. Prorocze słowa, prawda?
 
Aż za bardzo. W każdej z Twoich książek szeroko dziękujesz też za pomoc, a to zaprzyjaźnionemu lekarzowi, prawnikowi, a to uznanemu specjaliście od ziołolecznictwa. Jak bardzo wspomniani konsultanci inspirują Cię w pisaniu?
 
Pomoc konsultantów jest nieoceniona. Dzięki wsparciu fachowców czuję się bezpieczniej kreując fabułę, a prawdziwym zaszczytem jest korzystanie z wiedzy wybitnych specjalistów, takich jak chociażby doktor Henryk Różański, guru polskiej fitoterapii. Mecenas Robert Bruliński to współpracujący ze mną od pierwszej książki świetny prawnik i dodatkowo instruktor strzelectwa. W arkana wiedzy farmaceutycznej od lat wprowadza mnie mój przyjaciel, Paweł Kogut – to on jest autorem trujących mikstur opisanych w moich książkach. Nie wiem, czy to dobra rekomendacja dla klientów jego apteki, ale większość „receptur” komponował - i testował – osobiście, np. w „Dżus&Dżin” dość brutalna, końcowa scena pacyfikacji głównej bohaterki acetonem to rezultat naszej rozmowy telefonicznej, którą zaczęłam od słów: „Wymyśl coś do zabicia człowieka, żeby się paliło i śmierdziało”. Na potrzeby „Dżusu” skorzystałam również z uprzejmości innych konsultantów – ponieważ pracowałam wtedy w jednostce wojskowej, pozwolono mi „zapoznać się” z karabinem Kałasznikowa, samodzielnie go rozłożyć i złożyć (złamałam przy tej czynności dwa paznokcie). Współpracuję także z patomorfologiem z przemyskiego szpitala, doktorem Wojciechem Pydzińskim. Za jego zgodą zapożyczyłam do książki kilka powiedzonek a także znakomite puenty, np. tę usłyszaną przy wejściu do sali sekcyjnej: „Tylko nie zemdlej. Dziesięć lat nikogo nie reanimowałem”.
 
Urodziłaś się w Przemyślu, mieszkasz w Przemyślu, akcje Twoich powieści zazwyczaj toczą się w Przemyślu. Skąd ten patriotyzm lokalny?
 
Ktoś mądry powiedział, że autor powinien pisać o tym, na czym się zna. Znam Przemyśl od podszewki, uważam, że to jedno z najpiękniejszych miast w Polsce, dlaczego mam umieszczać akcję gdzie indziej?!
 
Magdalena Skubisz, absolwentka Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej w Katowicach, utalentowana wokalistka jazzowa, która  nakładem  Wydawnictwa Videograf SA wydała 4 powieści. Skubisz, która urodziła się i mieszka w Przemyślu, zadebiutowała w 2008 roku książką "LO Story”. Jej druga powieść Dżus&dżin" znalazła się wśród 10 polskich tytułów nominowanych do prestiżowej Nagrody Literackiej  im. Józefa Mackiewicza. W 2016 roku ukazał się „Chałturnik”, a pod koniec 2018 roku „Master”. W listopadzie była gościem na Świątecznych Targach Książki w Rzeszowie, których organizatorem był Develop Investment, zaś Urząd Marszałkowski Województwa Podkarpackiego oraz Urząd Miasta Rzeszowa wsparli je finansowo i objęli honorowym patronatem. 

KOMENTARZE

Magdalena Skubisz - żyję w drodze

Magda w jednym wcieleniu to wokalistka jazzowa, którą komplementowała Urszula...

Studentka z Weryni liderem przyszłości

Grant w wysokości ponad 88 tys. zł na badania naukowe w prestiżowym...

Dni otwarte ze ślubnym akcentem w SPA Hotelu Splendor

8-9 marca 2014 r. w Hotelu SPA Splendor odbędą się Dni Otwarte ze ślubnym akcentem. To niebywała okazja na konstruktywne spędzenie weekendowych chwil całą rodziną. Moc atrakcji nie tylko...

Diamentowy Grant dla studentki z Weryni

To kolejny sukces studentki Zamiejscowego Instytutu Biotechnologii Stosowanej i Nauk Podstawowych Uniwersytetu Rzeszowskiego w Weryni. Jennifer Mytych znalazła się wśród zwycięzców trzeciej edycji konkursu "Diamentowy...

zobacz więcej
Reklama

Po Podkarpaciu błądzi jesień...

Mamy najpiękniejszy czas w Beskidach i Bieszczadach, czas jesieni. W kadrze od lat...

Zachwycająca Polska przedwojenna

Na ponad 200 archiwalnych fotografiach Wydawnictwu BOSZ z podkarpackiej Olszanicy udało...

Opowieść o niezwyczajnym życiu Simony Kossak

Miała być "czwartym Kossakiem", chlubą rodziny, ale urodziła...

Jaśliska na czerwonym dywanie. Startuje Podkarpacki Szlak Filmowy

Po wielkim sukcesie filmu "Boże Ciało" w reżyserii Jana Komasy, w całości nakręconemu w Jaśliskach w Beskidzie Niskim, było prawie pewne, że najbardziej filmowa...

Jaśliska spełniają swój sen o Hollywood. Powstał Podkarpacki Szlak Filmowy

Gdy pod koniec ubiegłego roku "Boże Ciało", nakręcone w Jaśliskach na Podkarpaciu, rozpoczynało triumfalną projekcję w kinach i walczyło...

Uratowana suknia z XIX wieku. W Przemyślu

Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej odzyskało dla celów ekspozycyjnych niezwykły zabytek. Po konserwacji powróciła do zbiorów suknia z połowy XIX wieku. Ten kobiecy ubiór zachwycił mnie, kiedy przed kilkunastu...

Reklama

"Trwaj naturo jesteś piękna" w Muzeum Okręgowym w Rzeszowie

Z Dorotą Rucką-Marmaj, kustoszem w Muzeum Okręgowym w Rzeszowie, rozmawia Barbara Adamska

Mariusz Szczygieł w Rzeszowie. Online

We wtorek, 28 lipca o godz. 18 w Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Rzeszowie spotkanie z Mariuszem Szczygłem, pisarzem, dziennikarzem i reportażystą, które poprowadzi dziennikarz Radia Rzeszów, Adam Głaczyński...

II Festiwal TRANS/MISJE - Wschód Sztuki pod koniec sierpnia w Rzeszowie

Dwa lata temu w Rzeszowie narodził się Międzynarodowy Festiwal TRANS/MISJE, który połączył ludzi teatru z Litwy, Ukrainy, Polski, Rumunii i Słowacji...

"Znikające obrazy Podkarpacia...?" w skansenie w Kolbuszowej

Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej i Mielecka Grupa Fotograficzna zapraszają na wystawę "Znikające obrazy Podkarpacia…?". Zdjęcia można obejrzeć w niezwykłej przestrzeni...

Rzeszów Carpathia Festival w sierpniu w filharmonii. Bilety do pobrania

Miał być w maju, ale będzie na koniec wakacji - XVI Międzynarodowy Festiwal Piosenki 2020 "Rzeszów Carpathia Festival" odbędzie się 22-23 sierpnia. Epidemia...

zobacz więcej

POLECANE

RZESZÓW WEATHER
Reklama

NASI PARTNERZY

zamknij

Szanowny Czytelniku !

Zanim klikniesz „Zgadzam się” lub zamkniesz to okno, prosimy o przeczytanie tej informacji. Prosimy w niej o Twoją dobrowolną zgodę na przetwarzanie Twoich danych osobowych przez naszych partnerów biznesowych oraz przekazujemy informacje o tzw. cookies i o przetwarzaniu przez nas Twoich danych osobowych. Klikając „Zgadzam się” lub zamykając okno, zgadzasz się na poniższe. Możesz też odmówić zgody lub ograniczyć jej zakres.

Zgoda

Jeśli chcesz zgodzić się na przetwarzanie przez Zaufanych Partnerów Grupy SAGIER Twoich danych osobowych, które udostępniasz w historii przeglądania stron i aplikacji internetowych, w celach marketingowych (obejmujących zautomatyzowaną analizę Twojej aktywności na stronach internetowych i w aplikacjach w celu ustalenia Twoich potencjalnych zainteresowań dla dostosowania reklamy i oferty) w tym na umieszczanie znaczników internetowych (cookies itp.) na Twoich urządzeniach i odczytywanie takich znaczników, kliknij przycisk „Przejdź do serwisu” lub zamknij to okno.
Jeśli nie chcesz wyrazić zgody, kliknij „Nie teraz”. Wyrażenie zgody jest dobrowolne. Możesz edytować zakres zgody, w tym wycofać ją całkowicie, przechodząc na naszą stronę polityki prywatności. Powyższa zgoda dotyczy przetwarzania Twoich danych osobowych w celach marketingowych Zaufanych Partnerów. Zaufani Partnerzy to firmy z obszaru e-commerce i reklamodawcy oraz działające w ich imieniu domy mediowe i podobne organizacje, z którymi Grupa SAGIER współpracuje.
Podmioty z Grupy SAGIER w ramach udostępnianych przez siebie usług internetowych przetwarzają Twoje dane we własnych celach marketingowych w oparciu o prawnie uzasadniony, wspólny interes podmiotów Grupy SAGIER. Przetwarzanie takie nie wymaga dodatkowej zgody z Twojej strony, ale możesz mu się w każdej chwili sprzeciwić. O ile nie zdecydujesz inaczej, dokonując stosownych zmian ustawień w Twojej przeglądarce, podmioty z Grupy SAGIER będą również instalować na Twoich urządzeniach pliki cookies i podobne oraz odczytywać informacje z takich plików. Bliższe informacje o cookies znajdziesz w akapicie „Cookies” pod koniec tej informacji.

Administrator danych osobowych

Administratorami Twoich danych są podmioty z Grupy SAGIER czyli podmioty z grupy kapitałowej SAGIER, w której skład wchodzą Sagier Sp. z o.o. ul. Mieszka I 48/50, 35-303 Rzeszów oraz Podmioty Zależne. Ponadto, w świetle obowiązującego prawa, administratorami Twoich danych w ramach poszczególnych Usług mogą być również Zaufani Partnerzy, w tym klienci.
PODMIOTY ZALEŻNE:
http://www.biznesistyl.pl/
http://poradnikbudowlany.eu/
http://modnieizdrowo.pl/
http://www.sagier.pl/
Jeżeli wyrazisz zgodę, o którą wyżej prosimy, administratorami Twoich danych osobowych będą także nasi Zaufani Partnerzy. Listę Zaufanych Partnerów możesz sprawdzić w każdym momencie na stronie naszej polityki prywatności i tam też zmodyfikować lub cofnąć swoje zgody.

Podstawa i cel przetwarzania

Twoje dane przetwarzamy w następujących celach:
• 1. Jeśli zawieramy z Tobą umowę o realizację danej usługi (np. usługi zapewniającej Ci możliwość zapoznania się z jednym z naszych serwisów w oparciu o treść regulaminu tego serwisu), to możemy przetwarzać Twoje dane w zakresie niezbędnym do realizacji tej umowy.
• 2. Zapewnianie bezpieczeństwa usługi (np. sprawdzenie, czy do Twojego konta nie loguje się nieuprawniona osoba), dokonanie pomiarów statystycznych, ulepszanie naszych usług i dopasowanie ich do potrzeb i wygody użytkowników (np. personalizowanie treści w usługach), jak również prowadzenie marketingu i promocji własnych usług (np. jeśli interesujesz się motoryzacją i oglądasz artykuły w biznesistyl.pl lub na innych stronach internetowych, to możemy Ci wyświetlić reklamę dotyczącą artykułu w serwisie biznesistyl.pl/automoto. Takie przetwarzanie danych to realizacja naszych prawnie uzasadnionych interesów.
• 3. Za Twoją zgodą usługi marketingowe dostarczą Ci nasi Zaufani Partnerzy oraz my dla podmiotów trzecich. Aby móc pokazać interesujące Cię reklamy (np. produktu, którego możesz potrzebować) reklamodawcy i ich przedstawiciele chcieliby mieć możliwość przetwarzania Twoich danych związanych z odwiedzanymi przez Ciebie stronami internetowymi. Udzielenie takiej zgody jest dobrowolne, nie musisz jej udzielać, nie pozbawi Cię to dostępu do naszych usług. Masz również możliwość ograniczenia zakresu lub zmiany zgody w dowolnym momencie.

Twoje dane przetwarzane będą do czasu istnienia podstawy do ich przetwarzania, czyli w przypadku udzielenia zgody do momentu jej cofnięcia, ograniczenia lub innych działań z Twojej strony ograniczających tę zgodę, w przypadku niezbędności danych do wykonania umowy, przez czas jej wykonywania i ewentualnie okres przedawnienia roszczeń z niej (zwykle nie więcej niż 3 lata, a maksymalnie 10 lat), a w przypadku, gdy podstawą przetwarzania danych jest uzasadniony interes administratora, do czasu zgłoszenia przez Ciebie skutecznego sprzeciwu.

Przekazywanie danych

Administratorzy danych mogą powierzać Twoje dane podwykonawcom IT, księgowym, agencjom marketingowym etc. Zrobią to jedynie na podstawie umowy o powierzenie przetwarzania danych zobowiązującej taki podmiot do odpowiedniego zabezpieczenia danych i niekorzystania z nich do własnych celów.

Cookies

Na naszych stronach używamy znaczników internetowych takich jak pliki np. cookie lub local storage do zbierania i przetwarzania danych osobowych w celu personalizowania treści i reklam oraz analizowania ruchu na stronach, aplikacjach i w Internecie. W ten sposób technologię tę wykorzystują również podmioty z Grupy SAGIER oraz nasi Zaufani Partnerzy, którzy także chcą dopasowywać reklamy do Twoich preferencji. Cookies to dane informatyczne zapisywane w plikach i przechowywane na Twoim urządzeniu końcowym (tj. twój komputer, tablet, smartphone itp.), które przeglądarka wysyła do serwera przy każdorazowym wejściu na stronę z tego urządzenia, podczas gdy odwiedzasz strony w Internecie. Szczegółową informację na temat plików cookie i ich funkcjonowania znajdziesz pod tym linkiem. Pod tym linkiem znajdziesz także informację o tym jak zmienić ustawienia przeglądarki, aby ograniczyć lub wyłączyć funkcjonowanie plików cookies itp. oraz jak usunąć takie pliki z Twojego urządzenia.

Twoje uprawnienia

Przysługują Ci następujące uprawnienia wobec Twoich danych i ich przetwarzania przez nas, inne podmioty z Grupy SAGIER i Zaufanych Partnerów:
1. Jeśli udzieliłeś zgody na przetwarzanie danych możesz ją w każdej chwili wycofać (cofnięcie zgody oczywiście nie uchyli zgodności z prawem przetwarzania już dokonanego na jej podstawie);
2. Masz również prawo żądania dostępu do Twoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawo do przeniesienia danych, wyrażenia sprzeciwu wobec przetwarzania danych oraz prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego, którym w Polsce jest Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Pod tym adresem znajdziesz dodatkowe informacje dotyczące przetwarzania danych i Twoich uprawnień.